HELP! HET LUKT NIET!

November 24, 2017

 Afgelopen weekend had ik examen. Vorige week ook, toen ben ik geslaagd voor mijn IPO2 met Tara met mooie punten. Omdat ik al had opgegeven bij een andere club en dat examen niet wilde afzeggen, besloot ik om de week erna op te gaan voor IPO3.

 

 

Hier zit het eerste mentale aspect al: ik WIST dat we er niet helemaal klaar voor waren. Als ALLES zou gaan zoals het tijdens de training kan gaan, dan zou het moeten lukken. Er was een reeële kans dat het zou lukken, met mooie punten.

 

 

MAAR: eerlijk is eerlijk. In de training ging er ook nog wel eens iets mis. We zijn de afgelopen weken steeds druk geweest met voorbereidingen voor het examen, voor de wedstrijd, en steeds vaker merkte ik dat Tara de oefeningen een beetje door elkaar haalde.

 

 

Het was MIJN KEUS om het toch te proberen, ondanks dat er een SERIEUZE KANS was dat het te vroeg bleek. De kans dat het wel zou lukken was echter toch groter, dus we hebben de gok gewaagd.

 

 

Het is zo belangrijk om je huidige niveau te accepteren! Want als oefeningen in de training regelmatig fout gaan, is de kans natuurlijk aanwezig dat dit op een examen of wedstrijd ook gebeurt. Je schat in hoe groot de kans is dat het goed gaat, en je waagt het. Maar hou er rekening mee dat het dus evengoed fout kan gaan.

Het was zover, het eerste onderdeel is speuren. De velden waren mooi, het weer was goed, de sporen lagen er goed in. Ideale omstandigheden.

 

 

MAAR: het lukte niet! Tara zette goed aan, maar ging vrijwel direct van het spoor af. We kregen alle kans om het te proberen maar uiteindelijk ging ze zelfs liggen. Het speuren zat er voor ons niet in vandaag.

 

 

En dat betekent dat je direct al weet dat je bent GEZAKT. En dan moet je nog de hele dag door en je moet nog 2 onderdelen. HOE DAN?

 

 

Inmiddels heb ik geleerd hoe ik mijn focus snel kan herpakken. Ik heb geleerd hoe ik mezelf constructief kan toespreken zodat ik klaar ben voor het volgende onderdeel. EN: als ik heel eerlijk naar mezelf en mijn hondje kijk dan zag ik dat het eigenlijk te vroeg kwam. Ik heb mezelf dus een nieuwe taak gegeven. Taak 1 was immers mislukt. 

 

 

Natuurlijk ben ik teleurgesteld! Want ik kom niet naar een examen om te zakken. Ik had oprecht gehoopt dat we het met mooie resultaten zouden doorlopen. Maar helaas, dat zat er vandaag niet in.

Samen met de spoorlegger heb ik het spoor toch uit mogen lopen waardoor het een hele goede training werd. Dat was echt winst.

 

 

Vervolgens het Appèl gedeelte. Hier maakt Tara eigenlijk nooit fouten dus dat kan eigenlijk niet misgaan. Maar ook hier ging het niet helemaal zoals gehoopt. We hebben een bepaalde oefening veel geoefend omdat die niet zo goed ging, en nu bleek dat dit tot twijfel heeft geleid bij mijn hondje. Bij de AF-oefening bleef ze staan.

Dat was onverwacht, dat doet ze 'normaal' niet. Alhoewel vorige week bij de ZIT ook de STA werd getoond. Een duidelijk signaaltje.

 

 

Wat mij vroeger zou zijn gebeurd is het volgende: ik zou balen van de fout. Ik zou mijn aandacht verleggen naar het publiek: 'Als dit al fout gaat, jeetje! Wat zullen ze nu wel niet denken? EN het speuren ging ook al mis, ze denken vast dat ik waardeloos ben in het trainen met mijn hond. En wat zullen ze dan van mijn cursussen vinden? Nu moet de rest wel goed gaan anders sla ik echt een modderfiguur! Maar als de af al niet lukt, dan lukt de rest vast en zeker ook niet. Waarom ben ik ook alweer zo stom geweest om op te gaan?'

 

 

Je leest het al: niet heel bevordelijk om de rest goed af te kunnen ronden.

 

 

Ik heb geleerd mijn aandacht bij mijn oefeningen te kunnen houden. Ik ben inmiddels heel goed geworden in mij af te sluiten voor prikkels die er niet toe doen. Zoals het publiek of mijn eigen gedachten. Ik heb geleerd wat ik kan doen om mijn focus te richten waar hij hoor.

 

 

Uiteindelijk voldoende punten voor het Appèl-onderdeel, maar ook hier bleek dat het eigenlijk te vroeg kwam.

In het 3e onderdeel, het manwerk, lukte me het dus weer om met een schone lei te beginnen en mezelf een nieuwe opdracht te geven. Helaas gebeurde ook hier wat dingetjes die normaal thuis niet fout gaan, maar in het oefentrainen ook al wel waren gebeurd. In plaats van hiervan te balen en bang te zijn dat dit een slechte voorbode was, lukte het me om met de taak bezig te blijven en in mijn werk te blijven. Uiteindelijk resulteerde dit in een heel mooie oefening en complimenten voor de keurmeester.

 

 

Is de dag nu voor niets geweest? NEE, absoluut niet!!! Het was zeer leerzaam en ik heb veel inzichten en huiswerk meegekregen.

 

 

Juist doordat er dingen fout gaan, leren wij. Zodat we, op het moment dat het er echt maar dan ook echt toe doet (bijvoorbeeld op een kampioenschap) die fouten niet hoeven maken. Vond ik het leuk? Nee, tuurlijk was ik liever geslaagd, tuurlijk baalde ik en met het appèl was ik ook niet tevreden. Maar iets hoeft niet leuk te zijn om helpend te zijn.

 

 

Door te leren hoe je je focus kunt herpakken, door te leren hoe je constructieve gedachten kunt creeëren, door te leren hoe je met fouten om kunt gaan kun je iets dat misgaat opvangen, ook in belangrijke situaties. Je kunt leren hoe je je zelfvertrouwen kunt behouden, ook als alles mis lijkt te gaan.

 

 

https://www.gekinhondenpaardensport.nl/gratiszelfvertrouwen

 

Foto: Bertus Akkerman

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Uitgelichte berichten

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Recente berichten

February 26, 2018

November 24, 2017

October 15, 2017

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags
Please reload

Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

© 2016 Marijke Willems Equi Assist